De Verraders: Duncan redde Julia en werd beloond met een mes in zijn rug

Jorit Henning

Wat zou je doen als Tijl Beckand je uitnodigt voor een karaoke party? Als je net als de verbannen Duncan Tromp ‘vooral houdt van feestjes waar niet gemoord wordt’, dan kun je maar beter een geloofwaardige smoes verzinnen om de fuif van de presentator van De Verraders te ontlopen. Want voor je het weet dwingt Tijl je tot een duet waarin jij de partij van een reiger-met-kramp zingt, live en zonder genade. Vraag maar aan Estelle Cruijff, die na aflevering 4 vermoedelijk nog elke nacht badend in het zweet wakker schrikt met een microfoon in haar hand. Christiaan Bauer vatte het perfect samen: ‘Ik stond al met één been in het graf, en ineens sta ik op een feestje.’  Als Stuitervrouw keek ik ademloos toe hoe reality-tv en musical-hel elkaar de hand gaven in een duet dat zelfs bij de plaatselijke karaokebar als wangedrag wordt gezien.

Hebben de BN’ers de deelnemersovereenkomst van De Verraders wel gelezen?

Toen de deelnemers het contract tekenden om mee te doen aan het populaire RTL4-programma, zagen ze waarschijnlijk vooral hun bankrekening al een sprongetje maken. Geld en roem doen rare dingen met een mens, dus het is niet verwonderlijk dat de BN’ers weinig aandacht hadden voor de kleine zwarte lettertjes onderaan de overeenkomst. En dat is op zijn zachtst gezegd niet zo handig.

Voor je het weet sta je namelijk in het pikkedonker, buiten in de regen, opgesloten in een kooi, wachtend tot Magere Hein zijn klauwen zet als een femme fatale met vlijmscherpe nagels en honger naar aandacht. Influencer Julia Heetman, acteur Omar Adahaff, zanger Christiaan Bauer en oud-profvoetballer Jan van Halst telden hun laatste uren terwijl hun collega’s van De Verraders binnen stonden te feesten alsof het 1999 was. In enorme kooien – zeg maar bench formaatje genetisch gemanipuleerde XXL rottweiler – moesten ze angstig afwachten welk lot hen beschoren was. 

Julia Heetman zat opgesloten in het bijzijn van drie mannen

Terwijl de feestgangers probeerden te ontdekken welke liedjes ze moesten zingen om twee van de gevangen BN’ers te bevrijden, probeerde ik me in te leven hoe het voor Julia moest zijn. Opgesloten, vlakbij Christiaan, Jan en Omar. Als claustrofoob heb ik een broertje dood aan kleine ruimtes, maar met Jan in de buurt zouden die stalen tralies eerder als levensverzekering voelen. Zelfs al zou iemand me stiekem de sleutel geven, dan nog zou ik uit pure zelfbescherming dat ding opvreten. Ik vind die kerel zo onuitstaanbaar. Uren met hem doorbrengen zonder kooi is simpelweg onverantwoord. Het risico dat ik iets impulsiefs doe en daarna permanent moet inwonen in een penitentiaire inrichting is te groot.

Gelukkig werden Christiaan en Julia al snel bevrijd, en kreeg Omar van de verraders een genadige dood aangereikt om hem uit zijn lijden te verlossen. Eind goed, al goed… of toch niet? Vol goede moed liep Christiaan de volgende ochtend de ontbijtzaal binnen. Hij had speciaal voor de gelegenheid een gebreide blauwe trui aangetrokken met een teddybeer op de buik. Wat is het toch een schatje, die kleine Bauer. Je zou hem bijna willen inpakken in een dekentje, een warme chocomel met slagroom geven en zeggen dat alles goed komt.

Ook Stuitervrouw moet prioriteiten stellen

Nu is Christiaan een slimme jongen, want al snel bleek dat hij helemaal geen beschermende moederfiguur nodig had. En ja, ik geef eerlijk toe dat ik dat stiekem best jammer vond. Die rol had ik met liefde op me genomen.

Christiaan en Julia bleken tijdens het ontbijt als enigen niet gegijzeld door de makers van het programma. Nou ja, tenzij je het wurgcontract meetelt dat ze vooraf moesten ondertekenen.

Daarna kwam er een spel. Iets met Julia, Christiaan en opgesloten BN’ers. Ik zal je de details besparen, want zo spannend was het niet. Oké, dat is gelogen. De waarheid is dat ik geen idee heb wie er won, omdat ik op dat moment met m’n hoofd ondersteboven in de koelkast hing op zoek naar een lekkere snack. Kwestie van prioriteiten. De ene mens wil een zilverstuk, de andere een blokje Old Amsterdam met een vleugje sambal. Als tv-columnist moet je op vrijdagavond toch ergens warm van worden. Thank God for sambal.

De Ronde Tafel: naar het slachthuis in galakleding

Laten we dat spelletje overslaan en direct doorgaan naar het moment waar het écht om draait bij De Verraders: de ronde tafel-ceremonie. Duncan Tromp dacht dat het een leuke bijeenkomst zou worden, maar vergiste zich net zo faliekant als een koe die tijdens transport naar de slachtbank denkt dat ie onderweg is naar bloembollenparadijs De Keukenhof. De knul die mij doet denken aan een blonde Harry Potter werd afgeslacht door niemand minder dan zijn beste vriendin Julia Heetman.

De pijn op zijn gezicht deed mijn maag ineenkrampen. Of het was de sambal. Maar laten we voor het gemak even doen alsof ik empathisch ben, en dat het kwam door medelijden met Duncan. Nadat hij was vertrokken, trok ook Julia een gezicht alsof ze te diep in het sambalpotje had gekeken. Ze voelde zich zó schuldig dat ze de verraders smeekte om haar te vermoorden. Een verzoek dat zelfs verrader Josylvio zichtbaar ontregelde.

Helaas bleken de waterlanders van een verrader net zo betrouwbaar als een WiFi-signaal op Lowlands, want tijdens het geheime overleg in het torentje maakte Josylvio duidelijk dat hij nul komma nul plannen had om Julia’s wens in te willigen.

En zo bleef Julia leven. Tegen wil en dank. Verraden door een rapper met gevoel, maar geen geweten. Moraal van het verhaal? Bij De Verraders kun je niemand vertrouwen. Het lijkt de vaderlandse politiek wel, maar dan met betere styling en minder toeslagenaffaires.

Beeldbron: Still TV RTL4 – De Verraders 2025