Brief aan Cupido: Hoe een foute man zorgzaamheid verwarde met zwakte

Jorit Henning

Net op het moment dat Stuitervrouw besloot om het sociaal mijnenveld dat ‘daten na je veertigste’ heet te ontvluchten, kwam daar ineens de prins op het witte paard voorbij gegaloppeerd. Hoewel ze dacht inmiddels een expert te zijn in het herkennen van foute mannen en gaslighters, bleek ook deze prins Heerlijk na de eerste zoen te veranderen in een pokdalige pad en transformeerde zijn paard in een ziekenhuisbed. Hoog tijd om een hartig woordje met Cupido te wisselen.

Brief aan Cupido – was getekend: Stuitervrouw

Lieve Cupido,
Zeg ouwe rakker, heb je even? Of beter nog: ga even zitten, pak een glaasje wijwater en een harpsnack, want we moeten praten. Dit is geen boze brief. Dit is een constructief evaluatiemoment. Want als jij ooit weer een pijl in mijn richting wilt schieten, stel ik voor dat je eerst een keuring laat doen bij de emotionele APK.

Laat me je meenemen in wat jij blijkbaar als een romantisch liefdesverhaal zag. Ik noem het zelf liever: rampspoed in drie bedrijven, met een bijsluiter vol bijwerkingen.

Daten na je veertigste: ik dacht dat het raak was…

De man die je op mijn pad stuurde had humor, aandacht, een fijne stem en z’n tanden nog in eigen bezit – wat in zijn leeftijdscategorie inmiddels bonuspunten oplevert. Het klikte. Het tintelde. We hadden gesprekken, chemie, en zelfs een gedeelde voorliefde voor foute jaren ’80 liedjes.

Je kent me, ik ben niet snel onder de indruk. Maar deze keer dacht ik echt: ‘hé, misschien heb je dan toch eindelijk een keer iets fatsoenlijks uit je pijlkoker getrokken.’

Tot prins Heerlijk na een paar dagen letterlijk van z’n sokken werd geblazen. Door een hartinfarct. En nee, niet figuurlijk. Niet ‘o, ik smelt voor je.’ Echt serieuze shit als in: ambulance, gillende sirene, ziekenhuis, spoedoperatie, infuus, hartbewaking en een blik waar George Clooney in z’n beste ER-jaren nog een puntje aan kon zuigen.

Zorgzaamheid is geen zwakte, ook niet met pepermunt als lunch

Nog voordat hij werd afgevoerd, belde hij me op: hartinfarct. Enkele uren later belde de gewonde prins nogmaals: een stent in z’n kransslagader, operatie geslaagd. En dus liet ik alles vallen, sprong in de auto en reed naar het ziekenhuis. Anderhalf uur heen, anderhalf uur terug. We hadden nog maar één date gehad, maar na zijn intense liefdesverklaringen en dat onheilspellende telefoontje, vond ik dat ik daar moest zijn. Voor hem. 

Ik nam een telefoonoplader voor hem mee (gevraagd) en pepermuntjes voor mezelf als lunch, want boodschappen durfde ik niet meer te doen. Voor je het weet ben je te laat en verandert prins Heerlijk in prins Mortuarium. Wat had je me te pakken, Cupido. Ik was in full Florence Nightingale-modus, met een vleugje Bridget Jones en een korreltje Pippi Langkous.

Diezelfde avond kreeg ik een appje met de vraag of ik zijn vriendin wilde zijn. Terwijl het beeld van hem – zwetend, met infuus en piepende monitor – nog vers op mijn netvlies stond. Het voelde alsof ik per ongeluk terecht was gekomen in een romantische ziekenhuisfilm met te weinig budget en te veel plot. En ik, empathisch ei dat ik ben, zei natuurlijk ja. Je kunt tenslotte moeilijk ‘nee’ zeggen tegen iemand die twaalf uur daarvoor bijna was gaan hemelen.

Foute man met stent, bindingsangst en nul reflectie

Om de eenzaamheid van zijn ziekenhuisdagen op te fleuren, appte ik hem, belde ik hem en reed ik nóg een keer dat pokke-eind om de patiënt te bezoeken. Ik nam aan dat hij mijn moeite waardeerde, gezien de onafgebroken stroom liefdesverklaringen. Maar toen hij op maandag uit het ziekenhuis werd ontslagen, begon zijn appgedrag te veranderen. Ik kreeg de digitale versie van een klap met een ziekenhuisdeur. En ja hoor, nog geen 24 uur later kwam de stent uit de mouw tijdens een telefoongesprek: ik zou volgens prins Heerlijk ’te veel verwachtingen’  hebben.

Cupido, lekkere luierbips van me, jij kent me als geen ander. Jij weet dat ik sinds zaterdag op de rem trapte en tegen hem zei: ‘Wow, dit gaat veel te snel.’ Jij weet dat ik de vleesgeworden definitie van bindingsangst ben. Een angst die ik speciaal voor deze man even op pauze zette, omdat hij ‘au’ aan zijn rikketik had.

Toen ik aangaf dat ik me niet gewaardeerd voelde en even afstand nodig had, draaide de foute man het script om: hij wilde nu ook ineens ‘nadenken’. Meneer had 24 uur bedenktijd nodig. Alsof ik een wegwerpproduct van Action ben met een twijfelachtig retourbeleid. Een knap staaltje gaslighting.

Geen dank. Geen bedenktijd. Geen geduld meer.

Cupido, je hebt me een man gestuurd die niet alleen zijn hart verloor, maar onderweg ook zijn respect voor mij verloor.

Ik heb hem aandacht gegeven, gerustgesteld en vermaakt. Uren in de auto gezeten om hem in het ziekenhuis te bezoeken. Met zijn volwassen kinderen en zijn ex-vrouw zitten keuvelen naast een ziekenhuisbed. Niet om mezelf op de borst te kloppen, maar voor iemand met bindingsangst vind ik dat een Olympische prestatie.

En hij wil bedenktijd?

Uiteraard heb ik het netjes opgelost. Oké, dat is een beetje gelogen. Ik heb hem gezegd dat hij zich de moeite kon besparen, eikel geroepen en de hoorn erop gegooid. En heel misschien heb ik hem daarna teruggebeld omdat ik nog niet klaar was met foeteren.

Dus, lieve Cupido…

Als jij ooit weer het gore lef hebt om een pijl in mijn richting te schieten, denk dan even heel goed na.

Geen halfbakken types meer. Geen kerels met een lege empathietank. En al helemaal geen foute man die het ziekenhuis ingaat als prins en eruit komt als pokdalige pad met een superioriteitscomplex. Stuur iemand die snapt dat ‘vriendin’ geen all inclusive pakket is waarbij je respect kunt overslaan en toch onbeperkt gebruik mag maken van de minibar. En onthoud: ik ben een vrouw die met liefde voor mensen klaarstaat, maar net zo makkelijk alle banden verbreekt als iemand haar zorgzaamheid verwart met zwakte.

Tot die tijd? Laat maar zitten. Ik ben voorlopig gelukkig met mijn vriendje op batterijen. Die heeft tenminste een uitknop, twijfelt nooit aan mij en vraagt geen bedenktijd als ik op het verkeerde knopje druk.

Lieve Cupido, bedankt voor de poging. Maar de volgende keer graag een man met hart, humor én hersens – en met retourbeleid.

Met vriendelijke groet,

Stuitervrouw

Beeldbron: Adobe