Zelfs Cupido raakt overspannen van mijn rampzalige liefdesleven

Jorit Henning

‘Zeg Stuitervrouw, hoe gaat het met je datingavonturen?’ Die vraag kreeg ik de afgelopen maand vaker dan ongevraagde advertenties voor afslankthee, chakraolie en Happy socks in mijn e-mail. Mijn liefdesleven lijkt onderhand een slechte soap: niemand begrijpt het plot, maar iedereen wil weten hoe het afloopt. Het is hartverwarmend dat mijn romantische mislukkelingen inmiddels landelijke bezorgdheid oproepen.

Het antwoord? Nou, de batterijstatus van mijn liefdesleven staat al geruime tijd op 1% en de oplader is al weken zoek. Ik waarschuw je alvast: het wordt een lang verhaal…

Een update over het dramatische liefdesleven van Stuitervrouw

In een paar weken tijd heb ik meer meegemaakt dan in drie jaar vrijgezel zijn. Van onverwachte serenades tot plotselinge verdwijntrucs, glibberige openingszinnen en emotionele draaikonten. Je kunt het zo gek niet bedenken. Mannen die een kruisverhoor met romantiek verwarren, kerels met een ex-complex en heren die totaal onverwacht een foto van hun worstvormige aanhangsel sturen. En nee, ik overdrijf niet. Nog net niet.

Dan sta je op dinsdagochtend in alle vroegte je tanden te poetsen en ontvang je ineens een dickpic van een wildvreemde vent op je telefoon. Heel even overwoog ik om de moeder van de betreffende klaphark op social media op te zoeken en haar een berichtje te sturen met de tekst ‘Kijk mam, hij groeit goed’.

Aangezien dit toch wel een erg lullige actie is, besloot ik de eigenaar van de knakworst zelf aan te spreken. ‘Wat schattig, een foto van je kleine broertje’, zei ik tegen de man die zijn pielemuis met dezelfde hoeveelheid trots toonde als een kleuter die op school een tekening had gemaakt. Hij kon er niet om lachen, ik wel.

Een confrontatie met de datingcoach

De foute datingsoap waar ik de afgelopen weken in terecht ben gekomen, is begonnen met een gesprek met datingcoach Debby Goossens van Just2Match. Ze had me ruim twee maanden geleden de opdracht gegeven om een vragenlijst in te vullen. Wekenlang heb ik om het formulier heen geslopen alsof het een blauwe brief van de belastingdienst was. Tot de dag dat ik er echt niet meer onderuit kon komen. Debby zat tegenover me aan tafel en keek strenger dan een kaartjescontroleur van de NS die een zwartrijder had betrapt.

Gedwee nam ik samen met haar de vragenlijst door. We hadden het over mijn voorkeur voor ‘de foute man’. En dan bedoel ik niet de bindingsangstige vluchter die je drie maanden later pas zijn echte naam vertelt. Nee, mijn foute man is van een heel ander kaliber. Hij wil te graag, claimt te snel, draagt manipulatie als aftershave en ziet grenzen als iets voor mensen zonder charisma.

‘Wat is de gemene deler in al je relaties?’, vroeg Debby. Ik deed nog een laffe poging door te antwoorden: ‘Ze waren allemaal slecht in luisteren?’. Maar Debby gaf me dé blik. Een coachblik die zacht is, maar tegelijkertijd dodelijk kan zijn. Waarbij je voelt dat er maar twee opties zijn: emotioneel groeien of in tranen uitbarsten. En daar was het moment. De pijnlijke, stille waarheid. De constante factor… dat ben ik.

Fouten uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst

We doken dieper in mijn relatieverleden. Debby stelde vragen over de eerste dates die ik met mijn exen had voordat we een relatie kregen. En wat bleek? Ik had de eerste rode vlaggen toen al gezien. Ik had ze zelfs wapperend zien aankomen, onder begeleiding van een fanfare met een politie-escorte erachteraan, inclusief zwaailichten en loeiende sirene. Maar ik negeerde mijn intuïtie. Net als bij de pumps in de schoenenwinkel die al pijn deden bij het passen, maar waarvan ik mezelf overtuigde dat ze ‘vast nog uitlopen’ als ik er maar lang genoeg op zou strompelen.

In plaats van naar mijn gevoel te luisteren en weglopen, bleef ik stug daten met de betreffende kerel. Hij, die later in mijn leven bekend zou staan als extra grote gezinszak, krapule klootviool, gluiperige gulpensnuiver en nog een paar anti-koosnaampjes die ik hier maar beter niet kan noemen.

Tijdens onze dates bleef ik glimlachen. Begrip tonen. Tegen beter weten in hopen dat het beter zou worden, terwijl ik allang voelde dat ik op een relationeel schip zat met een kapitein die dacht dat empathie iets is dat je bij de shoarmaboer kunt bestellen. De realisatie dat ik mijn intuïtie had genegeerd tijdens de datingfase met mijn exen was een echte eyeopener.

Je bent klaar om weer te gaan daten

Toen we de allerlaatste vraag van de vragenlijst uitvoerig hadden doorgenomen sprak Debby de gevreesde woorden: ‘Je bent er klaar voor om weer te gaan daten.’ Mijn reactie? Paniek. Zeg maar gerust blinde paniek.

Na een relatie van zes jaar en drie jaar vrijwillig kluizenaarschap van het mannelijke geslacht voelde daten als parachutespringen zonder parachute. Het is niet dat ik al die jaren achter de geraniums had zitten wachten op de dood. Nee joh, ik had gewoon een prima leven vol hobby’s, vriendinnen en schreef over tv-programma’s waarin andere mensen relatieproblemen hadden.

Alleen al de gedachten aan daten zorgden meteen voor een overdaad aan vragen in mijn hoofd. Wat nou als ik een man tref die alleen op zoek is naar een onenightstand? Of erger nog: een man die na een paar dates informeert hoe het met mijn ovulatie is gesteld en met een trouwring staat te wapperen? Ik wilde wel daten, maar niet meteen in een gezinswagen een weekendje naar Center Parcs waar we in matching ANWB-trainingspakken knus op de bank naar ons gezamenlijke Netflixaccount kijken.

Daten kan ook zonder je eigen identiteit te verliezen

Datingcoach Debby Goossens luisterde geduldig naar mijn paniekerige tirade. En toen ik stopte om adem te halen – bijna vergeten – legde ze uit dat daten geen sollicitatiegesprek voor de liefde hoeft te zijn. Het is geen vleeskeuring waarbij ik het sappigste biefstukje moet uitzoeken, geen gratis therapie met koffie en al helemaal geen auditie voor een bruiloft.

Gewoon nieuwe mensen leren kennen. Zonder jezelf te verliezen, zonder je grenzen in te leveren en zeker zonder een man die na één drankje al je profielfoto op social media wil inlijsten.

De woorden van Debby stelde me gerust. De wetenschap dat daten mogelijk is zonder mijn vrijheid in te moeten leveren, maakte het hele dateconcept al een stuk minder beladen. Dus ik deed het. Ik schreef me in op Lexa.

Alle mannen aanvalluhhh!

Binnen no time zat ik in een digitale draaikolk van mannen die zichzelf etaleerde op Lexa. Het voelde alsof ik als vrolijk, nietsvermoedend lammetje per ongeluk het leeuwenverblijf van Artis was binnengelopen. De berichten stroomden binnen. Niet gemoedelijk. Nee, als een tsunami. Alsof ik me niet op een datingsite had aangemeld, maar per ongeluk het startschot had gegeven voor een hongerige mannendans met mij als enige tafelgarnituur.

Al snel kreeg ik het vermoeden dat er op Lexa een overschot aan mannen en een ernstig tekort aan vrouwen was. Na zes dagen stond ik stijf van de notificaties, adrenaline en verwarring. Tot slapeloze nachten aan toe. Toen drukte ik op delete. Weg met dat Lexa-account. Niet uit teleurstelling, maar uit pure overprikkeling. Alsof ik op een rommelmarkt stond waar iedereen schreeuwde, maar niemand hoorde wat ik zei.

Tijdens mijn zesdaagse verblijf op Lexa heb ik bijzondere patronen gezien. Mannentypes. Herhalingen. Een soort slechte film met steeds dezelfde acteurs, maar dan in wisselende personages.

Hieronder een kleine greep uit de selectie heren die zich spontaan bij mij hebben gemeld – en daar na het lezen van deze column waarschijnlijk spijt van hebben:

De Vismeneer

Altijd op de foto met een dode snoek, brasem of karper die z’n halve bovenlijf bedekt. Geen idee waarom dit zijn strategie is. Is het een paringsritueel? Een test voor vrouwen met zwakke magen? Of wil hij gewoon laten zien dat hij iets kan vangen dat niet wegrent? Hoe dan ook: bij elke vis op een profielfoto swipete ik met dezelfde snelheid als een kat die te water raakt.

De Torsoman

Draagt geen shirt, wel een zonnebril. Altijd. Ook binnen. Waarschijnlijk zelfs onder de douche. Deze man is ervan overtuigd dat zijn sixpack meer zegt dan duizend woorden – en dat is dan ook exact wat je krijgt: nul woorden. Behalve misschien ‘hi schatje’ of ‘lekker ding’, gevolgd door een hartje. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik op een ontbloot bovenlijf wil zien dan ga ik wel gewoon naar het strand. Daar kun je tenminste ongestoord kijken zonder meteen virtueel bepoteld te worden.

De Sollicitant

Stelt in vijf minuten meer vragen dan een belastingadviseur met een dwangneurose. ‘Wat zoek je? Wat verwacht je? Wat wil je over vijf jaar?’ Alles onder het mom van serieus geïnteresseerd, maar het voelt ondertussen wel alsof je auditie moet doen voor de functie ‘Leuke Vrouw die Hem Redt van de Eenzaamheid’. Eén verkeerd antwoord en je ligt eruit. Daten in de stijl van het RTL4-programma The Voice, maar dan zonder de draaistoel, mét een kruisverhoor en een nekschot in je zelfvertrouwen.

De Zelfbenoemde God

Zijn profielfoto heeft hij laten maken door een fotograaf en voorzien van de nodige filters. Zijn houding is hautain en in zijn profiel staan teksten als ‘ik ben gewoon mezelf’ en ‘je moet me kunnen lezen’. Deze man heeft het charisma van een uitgedroogde cactus, maar denkt oprecht dat elke vrouw onder de indruk is van zijn autoritaire hoofd. Hij praat dolgraag over zichzelf, toont amper interesse in jouw leven en het gesprek eindigt meestal met een zucht als je geen aanbiddende emoji terugstuurt.

Ja, een man met zelfvertrouwen is sexy. Maar dit is geen zelfvertrouwen. Het is een suikerspin. Oftewel het ziet er smakelijk uit maar blijkt in werkelijkheid niets meer te zijn dan een hap lucht en een paar korrels suiker.

De Glibberige Glijer

Deze man opent het gesprek alsof hij al halverwege het voorspel zit. ‘Hey mooie vrouw, wat draag je op dit moment?’ is zijn versie van ‘hoi’. Voor hem is een datingsite eigenlijk gewoon een charcuteriebord vol vleeswaren. Hij is totaal niet geïnteresseerd in die wie je bent – zolang je maar een vagina en een polsslag hebt – en wil alleen weten of je ‘openstaat voor spanning’. Wat overigens klinkt alsof hij zelf al maanden droog staat.

De Kameleon

Een man die het gesprek begint met diepgang, maar eindigt met ongemak. Aanvankelijk denk je: hé, dit is er eentje die écht luistert. Hij stelt vragen, heeft een mening en lijkt ook nog eens humor te hebben. Maar dan, zomaar uit het niets, slaat de sfeer om.

Zijn toetsenbord plakt ineens van de verdwaalde zaadcellen. Dat is duidelijk te merken aan de berichten die hij stuurt. Soms krijg je zelfs bijlagen. Zonder waarschuwing. Zonder enige vorm van aanleiding of aanmoediging.

Gewoon een foto van z’n geslachtsdeel op dinsdagochtend, terwijl ik dacht een schattige foto van zijn Jack Russel pup te krijgen. Je zult wellicht begrijpen dat ik voorlopig geen knakworst, braadworst of verschrompeld saucijsje meer door mijn strot krijg.

De Lovebomber

Het appcontact is leuk, het bellen is nog leuker en na een paar dagen weet hij het zeker: jij bent dé vrouw voor hem. Hij heeft zin om je te zien, maakt plannen voor een date en smijt met lieve woorden alsof hij bij de intocht van Sinterklaas met strooigoed aan het smijten is.

Eerlijk is eerlijk, toen ik zo’n man trof op Lexa voelde ik me gevlijd. En stiekem vond ik het best lief. Tot de lovebomber plotseling compleet ander gedrag vertoonde. Kortaf, vaag, afstandelijk. Ik belde hem op en vroeg wat er aan de hand was, want ik hou niet van dit soort bullshit spelletjes. Wat bleek? Een vrouw die hem eerder had gedumpt had plotseling weer contact gezocht – heerlijke timing meid- en de arme man was ‘zo door de war en wist niet meer wat hij moest doen’. Agossie wat zielig, mogen we even een strijkkwartet op de achtergrond dat een zielig vioolmuziekje speelt?

Nou, ik wist wel wat we moesten doen en zei:‘Toedeledokie, ga lekker met haar daten!’. Een man die binnen een paar uur van vurige aanbidder naar twijfelende ex-terugnemer flipt, weet zelf ook niet wat hij wil. Ik hoef geen vent met de ruggengraat van een natte sliert spaghetti. Drie keer raden wie er een paar dagen later met de staart tussen de benen een berichtje stuurde dat hij spijt had? Juist.

De Beschermman

Deze man begint onschuldig met berichten over en weer. Daarna volgen een aantal gezellige telefoongesprekjes. Hij is geïnteresseerd, stelt vragen en luistert zowaar ook daadwerkelijk naar het antwoord. Maar na een paar dagen verandert de man in een soort menselijke pop-upmelding: continu aanwezig, overmatig bezorgd en nét iets te betrokken bij een andere man waar je ook mee praat op Lexa. De beschermman wil alles weten: ‘Wie is het, hoe ziet hij eruit, wat schrijft hij, hoe vaak stuurt hij een bericht?’.

Na een paar dagen appen met dit type kerel voelde het niet alsof ik iemand leerde kennen, maar alsof ik stiekem uitging terwijl m’n grote broer thuis zat te wachten met een verrekijker en een klachtenformulier. En dat terwijl ik die man nog niet eens persoonlijk had ontmoet.

Dat was voor mij reden genoeg om aan de rem te trekken. Omdat ik hem niet wilde ghosten – plotseling niets meer van je laten horen alsof je ontvoerd bent door aliens – besloot ik hem te bellen om netjes uit te leggen wat er aan de hand was.

Rustig legde ik aan hem uit hoe benauwend en vermoeiend het voelde. Tot mijn grote verbazing luisterde hij. Sterker nog, de man zei dat hij blij was met mijn openheid en dat het hem hielp om vrouwen beter te begrijpen. Dat vond ik eigenlijk best mooi. Bewonderingswaardig zelfs. Soms ben je niet elkaars match, maar wel elkaars les.

De Penvriend

Dit is het type man waarmee je écht een leuke eerste date hebt. Het gesprek verloopt als vanzelf, hij heeft humor en je voelt je bij hem op je gemak. Daarna blijven jullie appen, maar er gebeurt verder helemaal niks.

Ook ik heb een man van het type penvriend leren kennen waarbij het contact na een succesvolle eerste date in een soort digitale vriendschapslimbo op Whatsapp bleef hangen. Ik ontdekte dat ik niet gemaakt ben voor dagenlang appen zonder vervolg.

Elke dag appen past niet in mijn drukke leven en eerlijk gezegd ook niet in m’n ADHD spanningsboog. Het wordt al snel gewoontevoer. Mijn hoofd raakt op zo’n moment afgeleid door allesbehalve hem. En laten we eerlijk zijn: appen kan ik ook met m’n moeder of met vriendinnen.

Wat ik wél leuk vind? Als er plannen voor een tweede date gemaakt worden in plaats van al dat geapp. Dan blijft het leuk, levendig en écht, in plaats van dat het verwatert tot een soort digitale penvriendschap. Komt er geen tweede date, dan is dat ook oké. Maar haak ik wel af, met dezelfde charme waarmee ik binnenkwam. Mijn leven is simpelweg te leuk om elke dag naar het scherm van mijn telefoon te turen.

Zijn alle mannen klapharken?

Nee, zo erg is het nu ook weer niet. Een sprookje heeft niet altijd een slechterik. En vrouwen zijn zeker niet altijd de heldin in de datingwereld. Daarom ga ik de komende tijd eens onderzoeken wat de ervaringen zijn van de datende man. Gewoon eens praten met de heren. Waarom reageren mannen zoals ze doen? Waarom glijdt het gesprek soms ineens van diepgaand naar dubieus? Wat willen ze nu écht? Is er misschien iets wat wij als vrouwen doen, waardoor de mannen zich zo vreemd gedragen?

Dus ja, ik blijf daten. Maar ik ga ook vragen stellen. Om de liefde te vinden en om het datingspel tussen man en vrouw beter te begrijpen. En in tussentijd? Geniet ik van alles wat wel werkt: goede gesprekken, onverwachte inzichten en af en toe een date die me verrast. Mensen leren kennen die het lef hebben om zonder filters op hun profielfoto te staan. En vooral zonder dooie vis in hun armen.

Uiteraard houd ik de lezers van Stuitervrouw en datingcoach Debby op de hoogte. Jullie mogen vol leedvermaak meegenieten van mijn avonturen en blunders. Niet als een soort van influencer, maar als jullie hoogstpersoonlijke dating-influklunzer.

Beeldbron: Adobe